Trudna faza po porodzie - co zrobi艂a mi depresja poporodowa

Zawarto艣膰:

Kiedy otworzy艂em oczy, zobaczy艂em mojego m臋偶a i moich te艣ci贸w stoj膮cych w k膮cie pokoju i rozmawiaj膮c o posi艂ku, m贸j noworodek spa艂 spokojnie w 艂贸偶eczku i znalaz艂em si臋 prawie nieruchomy.

Pr贸bowa艂em wsta膰, ale nie mog艂em i wtedy m贸j m臋偶ulek mnie zauwa偶y艂. Wszyscy podeszli do mnie u艣miechni臋ci i sprawdzili, czy czuj臋 si臋 lepiej. C贸偶, z IV, cewnikiem i ok艂adami kompresyjnymi przymocowanymi do mojego cia艂a, nie czu艂em si臋 dobrze, ale uda艂o mi si臋 u艣miechn膮膰.

艁贸偶ko szpitalne by艂o niesamowite i pomog艂o mi usi膮艣膰 prosto za naci艣ni臋ciem jednego przycisku. Kiedy moje cia艂o si臋 poruszy艂o, zda艂em sobie spraw臋 z dziwnej pustki w moim brzuchu i czu艂em, 偶e wszystkie znajduj膮ce si臋 w 艣rodku organy zderza艂y si臋 ze sob膮. Cho膰 teraz brzmi jak horror, tak w艂a艣nie si臋 czu艂em.

Piel臋gniarka przysz艂a sprawdzi膰 temperatur臋 i poprosi艂a mnie o wskazanie jednego z pi臋ciu bu藕ek na podstawie mojego b贸lu i dyskomfortu. By艂em rozbawiony, gdy zobaczy艂em pi臋膰 u艣mieszk贸w od najszcz臋艣liwszych po najsmutniejszych i wskaza艂em smutne. Da艂a kilka doustnych 艣rodk贸w przeciwb贸lowych i pokaza艂a mi przycisk, kt贸ry mog臋 nacisn膮膰, kiedy jej potrzebuj臋.

Zn贸w mia艂em ochot臋 spa膰, ale przerazi艂a mnie my艣l o poruszeniu brzucha. Wkr贸tce przyjecha艂 m贸j lunch i by艂em tak zadowolony, 偶e naprawd臋 chcia艂em co艣 zje艣膰. Niespodziewanie jedzenie w szpitalu by艂o dobre, ale zanim mog艂em sko艅czy膰 lunch, moje dziecko obudzi艂o si臋 p艂acz膮c. Prawdopodobnie by艂 to r贸wnie偶 jego czas na lunch!

Musia艂em zadzwoni膰 do piel臋gniarki, 偶eby pomog艂a mi z moim dzieckiem. Nauczy艂a mnie pozycji pi艂ki no偶nej do piel臋gnacji, kt贸ra nie wywiera nacisku w brzuchu. Po艂o偶y艂a wok贸艂 mnie kilka poduszek, aby zapewni膰 mi wygod臋 i wkr贸tce moje dziecko znowu zasn臋艂o.

Pomaga艂a w opuszczeniu 艂贸偶ka, tak 偶e mog艂am spa膰, a gdy pr贸bowa艂am poruszy膰 moim cia艂em, zda艂am sobie spraw臋, 偶e ca艂kowite wyleczenie zajmie du偶o czasu.

Narkotyczne 艣rodki przeciwb贸lowe sprawi艂y, 偶e spa艂em jak martwy, ale by艂o to trudne, gdy musia艂em si臋 budzi膰 tak wiele razy, aby piel臋gnowa膰 moje dziecko. Zmusza艂em si臋 za ka偶dym razem, my艣l膮c, 偶e nast臋pnego dnia sytuacja mo偶e si臋 polepszy膰, ale si臋 myli艂em.

Nast臋pnego ranka usuni臋to cewnik i poproszono mnie o p贸j艣cie do 艂azienki. My艣l o wyj艣ciu z 艂贸偶ka przerazi艂a mnie. Chwyci艂em mocno piel臋gniark臋 i zrobi艂em ma艂e kroki. To w 艂azience zda艂em sobie spraw臋, 偶e tak krwawi臋 i widok mnie zdenerwowa艂.

Wszystko si臋 pogorszy艂o, gdy poczu艂em ogromny b贸l podczas karmienia mojego dziecka. Piel臋gniarka pomog艂a mi z zimnym 偶elem i kremem, kt贸re by艂y tymczasowo koj膮ce, ale by艂am przera偶ona za ka偶dym razem, gdy przygotowywa艂am si臋 do piel臋gnacji. Zako艅czy艂em dzie艅 wskazuj膮c najsmutniejsz膮 bu藕k臋.

Jedynym 藕r贸d艂em rado艣ci by艂o obserwowanie mojego dziecka i jego ma艂ych ruch贸w! Otworzy艂 swoje wielkie, migocz膮ce oczy, 偶eby na mnie spojrze膰. Ogl膮danie jego do艂k贸w, kiedy si臋 u艣miecha艂, by艂o czyst膮 b艂ogo艣ci膮!

Nast臋pnego dnia przyszed艂 kolejny szok, kiedy m贸j lekarz zasugerowa艂 mi, abym zacz膮艂 chodzi膰. To by艂a ostatnia rzecz, kt贸r膮 chcia艂em zrobi膰, ale lekarz nalega艂, 偶e pomo偶e to w wypr贸偶nieniu i normalnym trawieniu. Nie mog艂em zrobi膰 kilku krok贸w i bardzo trudno by艂o chodzi膰 bez wsparcia.

P贸藕niej tego samego dnia poproszono mnie o wzi臋cie prysznica. Obawia艂em si臋, 偶e woda dotknie naci臋cia, a wi臋c niech臋tnie. Pomogli mi jednak wzi膮膰 szybki prysznic z myd艂em i wod膮 i, co zaskakuj膮ce, nie zaszkodzi艂o mi w ranie.

P贸藕niej czu艂am si臋 znacznie lepiej i przez reszt臋 czasu chodzi艂am, spa艂am i przyzwyczaja艂am si臋 do karmienia mojego dziecka. Piel臋gniarka przedstawi艂a m臋偶owi szczeg贸艂ow膮 demonstracj臋, jak zmieni膰 pieluchy i jak k膮pa膰 dziecko, a on wydawa艂 si臋 cieszy膰 nowymi odkryciami! To by艂a wielka rado艣膰 patrze膰, jak moja maluszka bierze k膮piel po raz pierwszy.

Nast臋pnego dnia zosta艂em zwolniony ze szpitala. Musia艂em poprosi膰 o w贸zek inwalidzki, poniewa偶 nadal nie mog艂em chodzi膰 bez wsparcia. Umie艣ci艂em te偶 wok贸艂 siebie poduszki, aby wygodnie usi膮艣膰 w samochodzie. Jazda powrotna do domu nie by艂a 艂atwa, a ka偶dy guz przypomina艂 mi o naci臋ciu.

Dobra cz臋艣膰 dotycz膮ca powrotu do domu by艂a otoczona przez cz艂onk贸w rodziny, a z艂a cz臋艣膰, c贸偶, by艂o ich wiele. Najbardziej t臋skni艂em za 艂贸偶kiem szpitalnym. Nie by艂o 偶adnych por臋czy, kt贸re pomaga艂yby mi wsta膰 i wkr贸tce sta艂 si臋 koszmarem. Trudno by艂o nawet zwr贸ci膰 si臋 do mojej strony i za ka偶dym razem, gdy stosowa艂em nacisk, obawia艂em si臋, 偶e szwy wyjd膮.

Nie zdajesz sobie sprawy, ale stajesz si臋 bardziej aktywny od momentu opuszczenia szpitala. W domu zacz膮艂em odbiera膰 telefony i wiadomo艣ci, chodzi膰 po posi艂kach, chodzi膰 do 艂azienki, siedzie膰 na kanapie i wszystkie te czynno艣ci ca艂kowicie mnie wyczerpa艂y. To spowodowa艂o, 偶e znowu mocno krwawi艂em. Mia艂em r贸wnie偶 ruch jelitowy i nie by艂o to zabawne. Nast臋pnego dnia zalecano mi stosowanie 艣rodk贸w zmi臋kczaj膮cych stolec wraz z lekami przeciwb贸lowymi.

Co dwie godziny karmi艂am swoje dziecko i prawie si臋 obudzi艂am przez ca艂膮 noc. To jeszcze pogorszy艂o sytuacj臋 i musia艂em odwiedzi膰 konsultanta laktacyjnego. Zasugerowa艂a u偶ycie pompy, aby nie dosz艂o do zapasu mleka i by艂o to dla mnie wielk膮 ulg膮.

Nast臋pny tydzie艅 by艂 m臋cz膮cy i przygn臋biaj膮cy. Piel臋gnowanie dziecka to nie piknik, szczeg贸lnie gdy chcesz tylko odpocz膮膰 i szybko si臋 zregenerowa膰. Moje dziecko p艂aka艂o przez ca艂膮 noc, a tak偶e budzi艂o si臋 jego tata i babcia.

Zauwa偶y艂em, 偶e bardzo trudno jest sobie z nim poradzi膰 i czasami p艂aka艂em, gdy nikt nie patrzy艂. Nie chcia艂em ju偶 bra膰 艣rodk贸w przeciwb贸lowych i chcia艂em uciec od wszystkich. Chcia艂em odzyska膰 moje normalne 偶ycie.

M贸j lekarz wyja艣ni艂 mi Depresj臋 poporodow膮 i zach臋ci艂 mnie do pozostania silnym. Zachowa艂em spok贸j, poniewa偶 zdawa艂em sobie spraw臋, 偶e jest to tymczasowa faza i wkr贸tce wszystko b臋dzie dobrze. Tak w艂a艣nie si臋 okaza艂o.

W ci膮gu miesi膮ca wszyscy si臋 u艣miechn臋li! Koniec z lekarstwami, koniec z karmi膮cym b艂otem, odzyska艂em si艂臋 fizyczn膮 i pewno艣膰 siebie. To wtedy zacz膮艂em cieszy膰 si臋 moim macierzy艅stwem.

Trudne dostarczenie poczty po fazie zabi艂oby mnie, gdyby nie by艂o wsparcia dla rodziny. Nowe mamy potrzebuj膮 du偶o mi艂o艣ci, troski i zach臋ty. Trzymanie noworodka w ramionach przywr贸ci ca艂e szcz臋艣cie do twojego 偶ycia.

Je艣li przechodzisz przez podobn膮 faz臋, po prostu zachowaj spok贸j, wkr贸tce si臋 sko艅czy i znajdziesz silniejszego, szcz臋艣liwszego i nowego Ciebie!

Zastrze偶enie: Pogl膮dy, opinie i stanowiska (w tym tre艣膰 w dowolnej formie) wyra偶one w tym po艣cie s膮 wy艂膮cznie autorstwa autora. Dok艂adno艣膰, kompletno艣膰 i wa偶no艣膰 jakichkolwiek o艣wiadcze艅 z艂o偶onych w ramach tego artyku艂u nie s膮 gwarantowane. Nie ponosimy odpowiedzialno艣ci za jakiekolwiek b艂臋dy, pomini臋cia lub o艣wiadczenia. Odpowiedzialno艣膰 za prawa w艂asno艣ci intelektualnej tych tre艣ci spoczywa na autorze, a odpowiedzialno艣膰 z tytu艂u naruszenia praw w艂asno艣ci intelektualnej spoczywa na nim.

Poprzedni Artyku艂 Nast臋pny Artyku艂

Rekomendacje Matki